Ciało, najlepszy magazyn pamięci jaki posiadamy. Pamięci, której nie da się zafałszować jak tej, którą nosimy o odpowiednich strukturach w mózgu. Pamięci, która wraca w sytuacjach, kiedy jaśnie pan umysł ulega wytłumieniu i przestaje nami rządzić. Podczas sesji oddechowych, na przełomie snu i jawy, podczas ekstazy seksualnej. Ciało pamięta. Wszystko. To co dobre w naszym życiu – czyjś dotyk, ciepło słońca, smak ulubionej potrawy (próbowaliście kiedyś opisać jak smakuje? Nie da się tego oddać słowami, a tak doskonale to czuć). To, co traumatyczne w naszym życiu – bicie, molestowanie seksualne, przekraczanie wszelkich intymnych granic. I nawet jak bardzo będziemy się starać te wspomnienia wypierać one zostaną i będą domagały się zauważenia i uważnienia.

W swojej pracy terapeutycznej przekonałam się niejednokrotnie, że zdecydowanie lepsze efekty w scalaniu kawałków siebie uzyskuję jeśli dołączę do fazy „gadanej” element masażu. Nie każdy jest na to gotowy. Obnażenie ciała bywa niejednokrotnie większym wyzwaniem niż obnażenie myśli czy uczuć. Ale kiedy się to dokona dzieją się cuda. Człowiek wzrasta i jednoczy umysł, ducha i ciało. Staje się jednością.

Każde ciało potrzebuje szacunku. Każde potrzebuje dotyku. Jest on naszą pierwotną potrzebą. Dzieci nie obdarzone możliwością przytulania i nieinwazyjnego kontaktu fizycznego zdecydowanie gorzej rozwijają się pod względem emocjonalnym. Te, których granice przekroczono przemocą fizyczną bądź seksualną doświadczają w życiu dorosłym odwrażliwienia na dotyk, braku kontaktu z odczuciami płynącymi z ciała (odcięły się od nich żeby przeżyć traumę) czy niemożnością doświadczania przyjemności płynącej z aktywności seksualnej.

Twoje ciało nie potrzebuje kremu, zdrowego jedzenia czy wypocenia hektolitrów potu na siłowni żeby dobrze funkcjonować. Ono pragnie dotyku, ciepła czyichś dłoni na sobie, energii płynącej od drugiej osoby.

Kiedy ostatnio zadbałeś o nie w ten sposób?